•روزهای بودنم همه با من بیگانه اند
•کسی نه شاخه گلی می آورد
•نه برایم می خندد و نه می گرید
•و نه حتی کسی مرا برای خودم می خواند
•... رفتن من نیز روزی فرا می رسد
•آن روز همه می آیند
•همه با یک دسته گل       
•همه سیاهپوش٫ برای رفتنم می گریند
•همه مرا برای خود می خوانند
•نمی دانم٫... هیچ نمی دانم
•شاید تنها جرمم "نفس کشیدن" است

مرا باور کن ...
 همان طور که هستم... رنگ خودم !
 و مرا آن گونه بخواه که ترسیم شده ام ...ساده ی ساده !
 این دل کوچکم می شکند وقتی ...
 از باورهای غلط جامه می بافی و به زور بر تنم می کنی !
 آهسته فرو می ریزم ...
 با صدایی بلند ...!

برای گریه انداختن من نیازی به داد و فریاد نیست
بغض ِ لعنتی من این روزها با
عـــــزیزم و جـــــانم 
هم می شکند


دل شــکــســته ام
      هـَـمـچـون مــادَری کـه لـبـاس ورزشـی بچـَـش 
                 بـوی سـیـگــار مـیـده ...

گاهی خنده بیخ گلویم را می گیرد!
 آخرش هیچ کس نفهمید
 ناخوشی من چیست...
 همه گول خوردند.